1- شاکر بودن :
لبوحمزه ثمالی می گوید : امام زین العابدین « علیه السلام » هرگاه غذا میل می کرد ، می فرمود: الحمدلله که به ما غذا داد و ما را سیراب کرد و ما را کفایت فرمود و به ما کمک نمود و ما را پناه داد و نعمت عطا فرمود و فضیلت بخشید. ستایش خدایی را که همگان را اطعام می دهد و کسی او را اطعام نمی کند . ( محاسن برقی ، ج1،ص16).
2- عشق به قرآن :
آن حضرت می فرمودند : « لَومات مابَینَ المَشرِقِ وَالمَغرِبِ لَمَا استَوحَشَت بَعدَ اَن یَکُونَ القُرانَ مَعِیَ ؛ اگر آن چه بین مشرق و مغرب است از میان برود ، پس از آنکه قرآن با من باشد ، بیمی به خود راه نمی دهم » (بحار الانوار، ج 46،ص107).
امام سجاد « علیه السلام » از خوش صداترین افراد بود و ممکن نبود کسی صدای قرآن خواندن او را بشنود و تحت تاثیر قرار نگیرد ؛ لذا مورخان گفته اند : سقاهایی که از در خانه امام « علیه السلام » می گذشتند ، می ایستادند تا صدای امام ر را بشنوند. ( اصول کافی ،ج2،ص616).
آن حضرت می فرمودند : « آیات قران گنجینه هایی هستند ، هروقت گنجینه ای گشوده شود ، شایسته است که به دقت در آن بنگری ».
3- مستجاب الدعوه بودن :
امام سجاد « علیه السلام » از آن روزی که محبوب الهی بودند ، مقام والای مستجاب الدعوه بودن را هم داشتند.
ثابت بنانی نقل می کند : من و گروهی از عبادت گران بصره ( ایوب سجستانی، صالح مری، عتبه الغلام ، حبیب فارسی و مالک بن دینار) به حج رفتیم و دیدیم مردم از شدت تشنگی و بی آبی در مضیقه و فشارند. آنان به ما متوسل شدند و ما به سوی کعبه رفتیم و پس از طواف، با تضرع از خداوند تقاضای باران کردیم ، اما دعای ما پذیرفته نشد. در همین بین جوانی که اندوه و ناراحتی در چهره اش پیدا بود ، آمد و بعد از طواف رو به ما کرد و فرمود : مالک بن دینار و ... ! گفتیم : بله ! گفت : یک نفر از شما خدا را دوست ندارد !؟ گفتیم : ما دعا کردیم ، اجابت با اوست !.
او به سوی کعبه رفت و درآن جا به سجده افتاد . در سجده می گفت : خدا تو را به علاقه ای که تو به من داری ، این ها را از باران سیراب کن. هنوز دعایش تمام نشده بود که باران همچون دهانه مشک به باریدن گرفت.
آن جوان از پیش ما رفت ... از مردم مکه پرسیدم این جوان که بود ؟ گفتند : علی ابن الحسین بن علی بن ابیطالب « علیهم السلام » بود . ( بحار الانوار، ج11،ص38).
4- عبادت :
امام سجاد « علیه السلام » عبادت را بزرگترین حق خداوند بر گردن انسان می دانست و می فرمود : « فَاَما حَقُ الله الاَکبَر فاِنَکَ تَعبُدُهُ ، لاتُشرِکُ به شَیئا ،فَاِذا فَعَلتَ ذلِکَ بِاِخلاص جَعَلَ لَکَ عَلی نَفسِه اَن یَکفِیَکَ اَمرَ الدُنیا و الاخِرَه و یَحفَظُ لَکَ ما تُحِبُ مِنهُما ؛ حق نماز آن است که بدانی نماز شرفیابی به درگاه الهی است و تو به وسیله نماز در مقابل خدا ایستاده ای . پس هرگاه آن را دانستی ، سزاوار خواهی بود که مثل بنده ای ذلیل ، مشتاق، ترسناک و بیمناک { از عذاب خداوند } ، امیدوار { به رحمت او } ، محتاج و نالان ، در برابر او بایستی » .
